senzfi buy cialis 7435 buy viagra 25mg WAaoK cialis 4379 viagra online gTCAHn buy cialis %-[[[ cheap viagra yCdgG

tamoxifen gwkp order toradol mux

iemand heeft op mijn naam een reactie gestuurd,vindt het nergens terug,wat er gezegt werd ofni,het verhaal ga dus zo,heb enorme problemen gehad,ben niet met alles akkoord,?maar ik weet in mijn binnenste ook wel dat zun het goed bedoelen,ben na ik vertrokken was uit de stobbe,heb ik het nog enorm zwaar gehad,maar uiteindelijk ben ik op mijn twee beentjes gaan staan,heb er blijven in geloven en positief gebleven,waar ik fier op ben
ben heel erg vooruit gegaan vooral met mijn emoties,en uiteindelijk ben ik wakker geschud en weten dat ik soms moeilijk was,maar wist helemaal niet hoe ik er allemaal met om moest,met te zwangerschap,de bevalling
heb ik in een diepte punt gezetten,waar ik nu aant door komen ben,en hopelijk met hoop en steun van de mensen,daar heb ik leren met omgaan,ondanks er soms wel is iets mis loopt,maar blijf ik rustig en zie ik in dat ik vijf minuten moet nadenken voor ik iets zeg of doen,
mijn exuses voor het mailtje dat via mijne naam kwam,vindt het nergens terug anders had ik wel is willen kijken wat er op stond,
grt

Beste,

Ik zou ook graag onder de hulp van de stobbe vallen.Ik ben voor de 2 de keer gehuwd met een lieve partner die al 8 jaar goed zorgt voor mijn kinderen.We hadden buren waar ik eerst goed kontact mee had en ineens een op ander dag was die veranderd.Er gingen ineens verhalen van ons die niet waar zijn naar het bijzonder jeugdzorg maar wij zijn volledig in de kou gezet ,de belaagster is verders gegaan waardoor ik met mijn man en kinderen een week weg moest.Intussentijd heeft de belaagster een valselijke melding gedaan van een zogenaamde hond die in het appartement zou zijn en kwam de politie en ook de eigenaar van het huis naar daar.Er is zelfs binnengeweest in het appartement maar ons werd pas gebeld en gemailt dat we slechte ouders waren gezien we dieren hadden achtergelaten en dus is daarvoor een pvb gemaakt volgens zeggens van de politie dat we gevlucht waren.DE belaagster bleef doorgaan,maakte alles kapot,ging bellen naar politie die niks deden helaas,de school,bij bijzonder jeugdzorg dat we geen eten gaven en de kinderen geen liefde kregen ze dreef zo ver dat ze mijn dochter haalde voor ieder poep en scheet ook midden in de nacht met verhaal dat ze ruzie had met haar vriend.Ze heeft zelfs geprobeerd de ex van haar vriend daar ook door middel van dezelfde verhalen daar ook alles kapot te krijgen.
Daar is het niet gelukt,maar ons had ze verzekerd dat ze haar zin altijd kreeg.Ze ging de boel zelfs zover maken dat haar post bij ons kwam en ik daar toch de wijkagent voor belde.Die advisseerde er geen probleem van te maken en die post te geven,er werd zelfs gevraagt of het niet beter was om uit te kijken naar en andere woondst tja,...ik werd een wrak geloof me we werden nergens gelooft.
Aangifte wilden we wel doen maar de politie weigerde mee te werken omdat de buur door was gegaan dus die ging ook nog eens naar bijzonder jeugdzorg bellen,het waarom weten we nog steeds niet.
In elk geval is de consulent niet geweest ,en kregen we bericht dat die het doorvoerd naar de sociale dienst van de jeugdrechtbank.Rapporten kregen we niet te zien en ook geen dossiers.Volgens hen hadden we daar geen recht op,ouders hadden geen rechten werd mij verteld.
Mijn dochter had moeite met school.ZElf hadden we gesprekken met school ,clb en zo omdat mijn kinderen geboren zijn in Nederland ook het systeem van scholen daar anders zijn en dus zij allen moeite hadden hier.
Ik heb haar thuis laten studeren maar is niet gehonoreerd door bijzonder jeugdzorg die mij mailde dat dit een ernstig signaal is van verwaarlozing.
Er is een onderzoek gestart geweest op basis van vermoedens van een buur werden we volledig uitgesloten.
Tot op heden mag ik nog steeds de dossiers niet zien,en hebben ze het al doorgevoerd naar de jeugdrechter.
Ik heb vele vragen geen antwoorden,we zijn zo belaagd geweest dat we inderdaad verhuist zijn,naar en betere woning met 3 slaapkamers.De consulent krijg ik niet te spreken,want die schuilt zich achter de rokken van de directrice,heb verschillende procedures lopen voor inzage in rapportages,tot nu toe wordt er steeds geweigerd.
Mijn partner die een goede band heeft met mijn zoontje wordt niet voor vol aangezien,integendeel ze gebruiken ineens mijn exs zijn naam terwijl ik al jaren getrouwd ben met mijn huidige partner.
Ze weigeren mijn verhaal te horen ze hebben een mening die ze willen doordrukken maar dat kan niet als er geen problemen zijn.
Ik had geen problemen toen ik uit nederland terug kwam naar belgie ik heb die nu wel door toedoen vna een buur,ik wordt niet geaccepteerd als voogdes ,ze hebben het over de verdragen van Geneve dat ik mijn kinderwn zou hebben ontvoerd,wat niet het geval ik kan officiele documenten weerleggen maar die willen ze nie tinzien.
Ik sta hier machteloos en ze hebben het over de kinderen weer te plaatsen want dat was in nederland ooit ook eens gebeurd de politie had mijn zoontje toegeschreeuwd dat die nooit mama meer mag zien,mijn kind kwam overstuur naar huis.Ik heb d eppolitie hier op berispt.
Daarna is de wijkagent geweest dat vluchtelingen geen rechten hadden niks en dat de buur een goede persoon was.Hele preek kunnen aan horen.
Ik had 2 mogelijkheden of terug naar nederland of de kinderen weg.
Ik heb daar niet op ingegaan.Integendeel wij zijn een andere woondst gaan zoeken omdat ik als ouder niks misdaan heb maar ook de kinderen vreselijk gepest zijn zowel op school als wij thuis door de buur en de consulent helaas nooit gezien en een onderzoek is nooit geweest.
Ik zou heel graag hulp krijgen maar ik vind het onrechtvaardig hier in Belgie dat je als gezin of je nu een nieuwetijdsgezin bent of nit een zo hevig gevecht moet voeren voor een buur die zelf onder therapie liep ons zo moeten belagen dat niemand hier iets aan doet en ons wordt verteld jullie hebben geen rechten.
Ik heb jullie werkzaamheden gelezen en ik heb ook jaren in zorg gezeten door mishandeling van mijn 1 ste ex kon ik dat niet meer.
Maar ik heb wel gestudeerd aan de universiteit voor mijn eigen stukje rechten te krijgen,ik lees dagelijks vele schrijnende gevallen van bijzonder jeugdzorg en ook van jeugdzorg nederland.
Ik probeer mensen te adviseren.Ik ben een moeder van 6 kinderen en heb altijd voor me kids gezorgt doe ik nog steeds alleen ik ben zo genaaid door de maatschappij hier ,ik wordt als buitenlander behandeld omdat ze een bepaalde mening hebben hier.Ik heb een goede jeugd gehad,maar pakt niet weg om mijn kindren weg te halen uit huis zonder enige vorm van gesprekken wel bedreigingen en dat mijn kinderen maar halfbloedjes zijn.Sorry dat kan er bij mij niet in.
Ik zou graag hulp krijgen van de stobbe.

Willen jullie graag Marleen Dejonckheere aan het woord horen? Op vrijdag 22 oktober om 20u geeft ze een lezing rond "Veilige straten beginnen in veilige wiegjes" in de hoofdbibliotheek van Brasschaat, Bredabaan 407. Gratis, maar reservatie verplicht op tel. 03 650 03 60 of info.bib@brasschaat.be

Zeer waardevolle ‘renderende’ investering met mogelijks verrassend eenvoudig recept

Beste,
Ik heb het boek van Marleen Dejonckheere besteld bij Bond Zonder Naam (BZN) en gelezen. Zelf ben ik 53 jaar. Mijn leven en dat van mijn kinderen is getekend door een opvoeding waar agressie aan te pas kwam. Door de jaren heen ben ik me met vallen en opstaan bewust geworden van de enorme impact van een opvoeding met geweld. Ik kon dit omdat ik na het overlijden van mijn eerste echtgenote de stap naar hulpverlening heb gezet. Gedreven door mijn verlangen om hier iets positiefs mee te doen ben ik zelf een tijd in de bijzondere jeugdzorg gaan werken. Daar kreeg ik honderden verslagen onder ogen met inderdaad veel schrijnende verhalen zoals BZN vertelt. Zelf op zoek naar hulp kwam ik bij mensen terecht die mij mijn positieve kanten leerden zien. Ze brachten me in contact met liefde voor mezelf. En enkel als je jezelf graag kan zien kan je er ook op een positieve manier zijn voor anderen. Nu ben ik diep doordrongen van het gigantische belang van positieve waarden in het gezin en in de samenleving. Dat is de basis voor een meer kwalitatief leven voor ons allen. Het is mijn diepe overtuiging dat met een doorgedreven opvang zoals mevr. Dejonckheere voorstelt met dezelfde middelen enorm veel meer kan gedaan worden. Een heel leger van mensen in het veld is bereid om graag en met veel enthousiasme aan de slag te gaan. Maar onaangepaste logge structuren waar veel energie en middelen worden verkwist werken inderdaad zeer ontmoedigend. Er is grote nood aan vernieuwend denken hier rond. We mogen ons niet verstoppen achter juridische regels, maar moeten nieuwe of aangepaste regels maken of oude regels afschaffen. Een GEZONDE liefdevolle opvang doet wonderen. Ik kan er van mee spreken. Er zijn goede initiatieven die heel sterk bewijzen dat het anders kan, maar die passen blijkbaar niet in de huidige regels, werkelijk hallucinant. Daarom wil ik uitdrukkelijk oproepen aan alle verantwoordelijken om zich toch te laten inspireren door wat er ten velde gebeurt en door wat mensen met zo veel ervaring vragen.

En wat verantwoordelijken betreft, elk van ons is verantwoordelijk. De politiek alleen kan het niet oplossen. Er moet een maatschappelijke draagkracht zijn die de politiek steunt. Daarom hier ook een oproep aan alle mensen die het wel goed hebben. Lees over deze gebeurtenissen, denk erover na, praat erover, breng het onder de aandacht en help mee waar je kan.
Waar houden wij in onze samenleving ons allemaal mee bezig terwijl er zich bij wijze van spreken naast onze deur zulke schrijnende verhalen afspelen? Zijn wij beschaafde mensen als we de andere kant opkijken terwijl we weten dat zo iets gebeurt? En zijn we dan verrast en verontwaardigd als sommigen van diegenen die we hun hele leven reeds in de steek lieten naar wapens grijpen en verschrikkelijke dingen aanrichten? Vele mensen zijn zich van deze mechanismen bewust en doen reeds heel wat om tot betere situaties te komen. Het zou geweldig zijn als er nog veel meer mensen zich hierbij zouden aansluiten.

BZN vraagt de politici dat ze het crisisvolle en de epidemische proporties van de geweldsproblematiek zouden erkennen als een bedreiging voor de volksgezondheid... Ik kan deze vraag alleen maar zeer nadrukkelijk bijtreden. De effecten van de geweldsproblematiek, ook van wat dagelijks op tv getoond wordt zijn werkelijk gigantisch. De effecten van vele louter commerciële initiatieven zijn dit eveneens. Dit gaat werkelijk veel verder dan de grote meerderheid van de bevolking en verantwoordelijken nu beseffen. En daarom is het werk van BZN zo enorm belangrijk. Investeren in waarden en duurzame vernieuwende initiatieven zou wel eens de allerbeste investering kunnen zijn die we kunnen doen. En het recept zou wel eens verrassend eenvoudig kunnen zijn. Proficiat, Bond Zonder Naam, niet opgeven! Mijn steun heb je alvast zeker. En, ik geloof dat er meer en meer mensen zijn die beseffen dat het anders kan en beter moet en dat is hoopgevend.

Geachte,

Als pleeggezin moeten wij voor de 2 de maal toezien hoe de biologische "ouders" erin slagen, het kind hier weg te halen en naar een instelling te laten overplaatsen...

Wij geven het na deze plaatsing op!!!

Het wordt je écht niet gemakkelijk gemaakt om een kind een stabiele jeugd te bieden, daar de ouders het "ouderlijk gezag" behouden,...en geloof me die ouders weten dat goed genoeg!

De "ouders" hebben nog steeds ALLES voor het zeggen,.... schrijnend!
Als pleegouder moet je toezien hoe je jarenlange investering in een kind teniet gedaan wordt, door de inspraak en geweld aan ONZE deur, door de bio-ouders.

Ik was dan ook niet verbaasd uw artikel te lezen!

Veilig nest zo belangrijk!

Zou het niet beter zijn, dat mensen, die over zaken als de stobbe moeten beslissen, even de tijd nemen, gaan kijken en echt luisteren wat zich daar afspeelt .Jaren kom ik daar over de vloer als vrijwilligster.Ik heb daar schrijnende situaties gezien, waar zij met veel geduld en bekwaamheid de zaken probeerden terug op het goede spoor te krijgen.
Na vele jaren, zag men dat deze zaken zich herhaalden.Dus, daar moest aan gewerkt worden.Leer ouders op een liefdevolle manier met hun kinderen omgaan.
Vele van hen hebben dit nooit geleerd,dus kunnen zij het ook niet doorgeven.
Als iemand wil auto rijden, dient hij eerst lessen te volgen,dit om geen schade te berokkenen aan anderen.
Maar dagelijks worden er kinderen mishandeld.Zijn zij dan niet belangrijk?
Wij zijn ook al jaren pleeggezin en weten waarover we spreken.
Er zijn kinderen, die zo gekwetst zijn dat zelfs wij ze niet meer goed krijgen,ondanks veel liefde en geduld.
Moesten er een deel van die ouders bij het prille begin van de opvoeding
een tijdje in de Stobbe hebben verbleven, om daar de nodige informatie en begeleiding te krijgen, zouden zij misschien er helemaal anders voor staan.En indien de ouders niet voor hen kunnen zorgen, zou men vlugger kunnen ingrijpen vooraleer er zoveel schade is aangericht.
Wij hopen dat, de Stobbe nog vele jaren op deze manier, de mensen en vooral de kinderen verder kan helpen.

Zet toch een goed herkenbaar rekening nummer in jullie web-site, zodat mensen geld voor dit goede doel over kunnen maken! Maak het GEMAKKELIJK voor geïnteresseerde mensen om te helpen - en om dus ook een bijdrage te geven. Ik zal het dan ook zo willen doen....

Het rekeningnummer van BZN De Stobbe 402-7106301-78 (er kan geen fiscaal attest gegeven worden)

Ik wens jullie heel veel succes toe - en vooral niet opgeven! Het is het meer dan waard!

Sorry, maar een buitenstaander begrijpt niet veel van dit artikel.
Wat is CKG, BZN (bond zonder naam?) De Stobbe, CIG, IFG...
Enkel Danny Fossez doet in zijn reactie de moeite om CLB en CGG bij de eerste vermelding te verklaren.

En nog een reactie op het verhaal van Eva en haar moeder Marie:
Vele vrouwen verkiezen een macho ipv een brave man. En dan nog steeds opnieuw, hoewel de gevolgen dan reeds gekend zijn.
Dit heeft volgens mij ook te maken met de TV. In muziekvideos zijn alle mannen stoere vuilbekken en alle vrouwen sekspoezen...

WAT MEER RESPECT VOOR ALLE MENSEN DIE HUN HART OP DE JUISTE PLAATS HEBBEN.EN DAARDOOR,AL OF NIET PROFFESIONEEL,MET OF ZONDER DIPLOMA,MET LOON OF ONBEZOLDIGD,HULPBEHOEVENDEN HELPEN!
JAMMER DAT ER TEGENWOORDIG MEERDERE(HARTELOZE)MENSEN TEWERKGESTELD ZIJN IN DEZE ONMISBARE PAPIERHANDEL!
NATUURLIJK MOETEN WIJ OOK TOEZIEN OP ONZE VEROUDERDE,NUTTELOZE WETTEN,
DIE VELE ZAKEN OP EEN MAANDENLANGE,JARENLANGE WACHTRIJ ZETTEN!
WAARDOOR MOORD EN ZELFDODING STERK TOENEEMT EN DE OVERLEVENDE HULPBEHOEFDIGDEN MOEDELOOS WORDEN EN GEEN EINDE MEER ZIEN IN HUN LANGE DONKERE TUNNEL!ZO BLIJFT IEDER OP ZICH DRAAIEN IN DEZE MACHTELOZE MALLEMOLEN VAN DEZE MATERIALISTISCHE WEGWERPMAATSCHAPPIJ,WAAR MACHT EN GELD OP DE EERSTE PLAATS KOMEN!
LATEN WE ONS VASTHOUDEN AAN DE POSITIEVE MENSEN ONDER ONS EN ONS MOEDIG BELANGLOOS VERDER INZETTEN,ALS STEUN EN HULP VOOR IEDER DIE HET NODIG HEEFT!HOPELIJK KOMT ER EEN POSITIEVE KRACHT NA DE KIEZING VAN 13/06/2010!
"NIET IEDEREEN KAN STRALEN ALS EEN STER VOOR DE WERELD,MAAR IEDER KAN IN ZIJN OMGEVING SCHIJNEN ALS EEN KAARSVLAM!"

beste Marleen en medewerkers. Ik heb al voorheen vermeld dat ik jullie werking zeer waardeer, mede omwille van haar gelaagdheid, gedurfdheid en intensiviteit. Jullie zijn al lang eenzame roepers geweest voor een zorgprogramma inzake IFG. Samen met depressie, zelfdoding, agressie, eenzaamheid en KM, moet IFG beschouwd worden als één van de belangrijkste samenlevingsproblemen. Niettemin slagen we er amper in om hierrond een diepgaand en breed preventief beleid uit te werken. en dit ondanks jullie jarenlange moed.
Toch vraag ik jullie om met het Vlaams kabinet Welzijn in dialoog te gaan. Ook al mogen de relaties nu enigszins gepolariseerd zijn, ik geloof dat de kabinetsmedewerkers eigenlijk waardering hebben voor jullie werking en zich in meerdere van jullie verzuchtingen kunnen herkennen. Het moet mogelijk zijn om met hen een inhoudelijk debat aan te gaan dat een inhoudelijke meerwaarde kan bieden voor iedereen en dat een oplossing zoekt inzake de geschillen.
De enige weg uit deze deadlock is een dialoog, mogelijks een werkgroep.
Veel succes.

Mijn bewondering voor de Stobbe wordt steeds groter. Het is de enige instelling die ik ken die zich niet neerlegt bij de waan van de dag dat controle van bovenaf en het regelementeren van steeds meer handelingen in de gestelijke volksgezondheid garantie biedt voor kwaliteit. In mijn mening is het meten van effecten van werk en het daarop sturen een zeer belangrijk uitgangspunt van beleid. Alleen zijn er geen goede prestatie indicatoren beschikbaar en wordt bij gebrek daaraan vooral de vorm van het werk getoetst en niet het kwalitatieve eindproduct, wat in dit geval veiligheid voor kinderen is. Mijn wens zou zijn dat alle energie die nu in de vormcontroles blijft steken zou gaan naar het ontwikkelen en invoeren van inhoudelijke prestatie indicatoren.
Sterkte en succes met jullie werk.
Walter Oppenoorth, gezinspsychiater

't is niet alleen in Antwerpen !

Hoe je het volhoudt ??? Toch maar doen!

Prachtig werk. Doe zo voort.

Het is hartverwarmend dat mensen zich blijven engageren om deze situaties uit te bannen in onze maatschappij.

Ik vind het een lovenswaardig initiatief: veel succes ermee.

Ik sta volledig achter jullie actie. De noden in onze maatschappij zijn heel groot en alles begint bij de basis, lees bij kinderen en hun omgeving. We moeten dan ook alles in het werk stellen om gezinnen te helpen in plaats van dossiers aan te leggen waarmee verder helaas niets gebeurt ! Een pijnlijke vaststelling met zware gevolgen. Een nieuw beleid is dringend nodig. Mijn steun voor 200 %.

Ik ben sedert 2008 gehuwd met Kim, Kim heeft borderline.
Toen Kim bij mij kwam was ze zwanger van mijn 2de zoontje Joey, Tuomas was toen 7 maanden.
Vanwege de problematiek van mijn vrouw kregen we Gezinshulp van het OCMW, thuisverpleging, we kregen ondersteuning van het CKG de Kleine Vos uit Borgerhout, Kind & Gezin kwam geregeld over de vloer. Mijn vrouw werd toen begeleid door een psychiater en psychiatrische thuisverpleging.
Opeens besliste deze laatste om de jeugdrechtbank op de hoogte te stellen van een aantal problemen. Waardoor de kinderen sinds 4 juli 2008 geplaatst zijn in het CKG Hulgenrode in Wommelgem.
In oktober van dat jaar wilde de jeugdrechter informatie inwinnen via de sociale dienst van de jeugdrechtbank of het mogelijk is, om ons gezin via de Stobbe te laten begeleiden. Hier hebben we eigenlijk nog geen reactie op gehad van de sociale dienst van de jeugdrechtbank.
We zijn nu al bijna 2 jaar verder en we hebben nog altijd geen werkpunten gehad, die nodig zijn om onze kinderen terug te krijgen.
Kim is ondertussen stabiel door medicatie en therapie. Ikzelf begin er serieus onder te lijden. Sinds vorig jaar ben ik zelf ook in therapie bij Andante in Deurne.
Wij zouden niets liever willen dan begeleid worden, zodat wij weer een normaal gezinnetje zouden worden. Het gemis van onze kindjes maakt ons kapot. Zowel Kim als ik vinden initiatieven zoals de Stobbe waardevol voor onze samenleving, en zou misschien een antwoord op ons probleem kunnen zijn.

Liefste Marleen en alle begeleiders,

Ik weet het, het is niet makkelijk. Maar zonder jullie blijven zoveel mensen in de kou staan. Zonder jullie weet ik niet wat er gebeurd zou zijn met mij en mijn kids.
Ik mag eerlijk zeggen dat wij misschien een van jullie succesverhalen zijn, als ik dat woord mag gebruiken, dus vergeet niet al goede dat jullie doen. In het grote geheel lijkt het wel een druppel op een hete plaat, maar neem het van mij aan dat dit niet zo is. De Stobbe mag niet sluiten! Daar zijn jullie veel te goed voor.
Daarom, beste politici maak dat alles recht komt. Maak dat geweld binnen gezinnen stopt door een transparante wetgeving te maken. Maak dat de politie ons geloofd. Dat we geen schrik moeten hebben van zowel onze partner als de wetgeving. Maak dat we sterk staan. Maak dat we een nieuw en veilig leven kunnen beginnen.
Zoals ik dat heb kunnen doen op 4 februari 2002 dankzij de Stobbe!

Beste Vrienden van BEZ,

Reeds zeer vele jaren steunen wij jullie werking en hebben wij heel veel appreciatie voor jullie inzet. Bij jullie komen de mensen en hun noden op de eerste plaats; bij de meeste bevoegde diensten zijn de papieren het belangrijkste. Vanuit onze sociale betrokkenheid helpen wij vaak mensen door de administratieve doolhof, dikwijls botsen wij daar op een muur van bureaucratie die elke hulp aan de mensen verhinderd. Het is een ziekte dat zovele diensten met het zelfde bezig zijn maar dat geen één van alle zich verantwoordelijk voelt voor het echte welzijn van de hulpzoekende. Elke dienst vult "zijn papiertje" in en de daarmee is de kous voor de betrokken assistent af. Bovendien wordt elk vrijwillig privé-initiatief in een keurslijf gedwongen waardoor de ontmoediging bij de sociaal geengageerde toeslaat. Als ik voor mensen naar "diensten" telefoneer, vragen ze altijd vanuit welke dienst of instelling ik werk, als ik zeg dat het om persoonlijke hulp gaat, dan blijft het altijd even stil. Gelooft er nog iemand in naastenliefde ?

Het is verschrikkelijk dat het zo (slecht) loopt, maar wij zijn toch blij dat een vereniging zoals jullie dat eens zwart op wit durven te stellen. Bravo!

Ik geef les in het beroepssecundair onderwijs.
Regelmatig maak ik kennis met jongeren die gebukt gaan onder een thuissituatie waarvan er sprake is van verwaarlozing, alcoholisme,geweld ,...
Sommige jongeren leven echt in een bedreigende omgeving waarin alle basisvertrouwen en groeikansen ontbreken.
Ik wil als leerkracht en als mens hulp bieden.
Ik praat met de jongere, luister naar hun verhaal, probeer hen op de school wat basisveiligheid te bieden en meldt de opgevangen signalen/noodkreten het CLB (centrum leerlingenbegeleiding).
Hierna worden we echter verder vaak niet meer betrokken of ingeschakeld in het bieden van hulp bij verdere begeleiding van de jongere. Soms worden mijn collega's zelfs bewust onwetend gehouden. Ik voel mij daarover vaak zeer machteloos en gefrustreerd.

Ondanks de goede bedoelingen en de vaak gemotiveerde mensen bij het CLB om iets te veranderen zie ik in realiteit vaak niets veranderen aan de situatie van de jongere.
Dit om uiteenlopende redenen:
Ouders willen niet mee en zonder toestemming van de ouders moeten er eerst feiten kunnen vastgesteld worden.
Ouders willen wel mee, maar na een eerste intake-gesprek komen jongeren vaak terecht op een ellenlange wachtlijst.
1 van de ouders erkent het probleem maar de andere (vaak gescheiden) ouder negeert het probleem of is zelf het probleem. Aantonen dat er iets misloopt is dan vaak onbegonnen werk.

Bij één jongere liet een ouder zijn kind onderzoeken in een CGG (centrum geestelijke gezondheidszorg). Zij stelden vast dat het bezoekrecht aan de vader beter opgeschort werd aangezien het kind daar volgens het CGG in een onveilige situatie verkeerde wegens psychologische terreur en psychopatische neigingen van de andere ouder. Het CGG raadde de éne ouder aan om een rechtszaak aan te spannen om het bezoekrecht te laten opschorten. Aantonen dat het kind in een bedreigende situatie zat bleek echter onbegonnen werk en de bevindingen van het CGG zelf mochten zelfs niet gebruikt worden in een rechtszaak wegens neutraliteit die moest behouden blijven en beroepsgeheim. Resultaat is dat na een vruchteloos politieonderzoek alles bij het oude bleef en de jongere ondertussen inderdaad een ontwrichte thuissituatie heeft.

Voor mij een bewijs dat er ondanks goede bedoelingen nog steeds zeer veel werk aan de winkel is voor we kunnen spreken van een efficiënt jeugdbeleid.
Ik heb bewondering voor de volharding en het doorzettingsvermogen van vele jeugdwerkers die vaak in uitzichtloze schrijnende situaties toch hun werk trachten te blijven doen. Zij zijn de belichaming van hoe sterk menselijke hoop kan zijn.

Beste Marleen, Aleydis & co,
Met deze wil ik jullie een hart onder de riem steken. Het is overduidelijk dat jullie aanpak (die al zoveel geprezen werd)onvoldoende gewaardeerd wordt. Blijkbaar zijn onze politici blind voor het geweld in gezinnen. Geweld dat dan nog zeer dikwijls gepaard gaat met verslaving en/of armoede. De meeste diensten weten de gezinnen in kwestie wonen, maar willen of kunnen niet buiten hun opdracht werken. Gevolg: een versnipperde hulpverlening die tot niets leidt (tenzij naar nog meer miserie). Integrale aanpak, gebruikmakend van evidence based programma's, is wellicht de enige juiste. En natuurlijk moet er ook vanuit onze maatschappij meer druk komen op geweldplegers en verwaarlozers.
Ik bied je in ieder geval ons platform aan om jullie berichtgeving in op te nemen (OuderNet.be/magazine). Verder nodig ik De Stobbe uit om als Stakeholder toe te treden tot het 'OuderNetwerk Vlaanderen' (It takes a whole Flanders to raise a child), om zo nog meer ouders van opgroeiende kinderen te kunnen bereiken.

't Is misschien veel dat ik jullie te bieden heb, maar alle kleine beetjes helpen.
Vriendelijke groet
Marcel

Met fierheid wordt gezegd dat alles bespreekbaarder is geworden en dat is ook zo, maar de hulp die geboden wordt is nog prehistorisch!
Waarom moeten instanties een huisbezoek op voorhand verwittigen als er sprake is van misbruik of mishandeling? Waarom moet bv.Kind en Gezin tien keer dezelfde vaststellingen doen en nog beweren dat er niets aan de hand is terwijl de omgeving wel ziet dat het zo niet verder kan? (Al meermaals naar voor gekomen in de krant bij doding van een kind.)
Waarom krijgt een moeder medezeggenschap over de opvoeding van haar kind terwijl ze er jarenlang niet naar om kijkt en het pleeggezin zijn uiterste best doet voor het welzijn van het kind? Waarom kan een moeder die haar kind verwaasloost plots eisen dat haar kind naar een instelling gaat terwijl het al jaren opgevangen wordt in een pleeggezin waar het heel tevreden is? Waarom wordt er niet wat meer geld losgemaakt om kinderen sneller hulp te kunnen bieden die zich in noodsituaties bevinden? Waarom kan er geen hulp geboden worden in het gezin zodat de ouders op de juiste manier leren omgaan met hun kinderen, leren dat het ook anders kan, zonder geweld. Een kind hoort op de eerste plaats nog altijd thuis in zijn eigen omgeving maar dan moeten er voldoende middelen zijn om een gezin te steunen en als het niet lukt moet op de eerste plaats voor de veiligheid van het kind gezorgd worden! Duizenden kinderen kwijnen weg door misbruik en mishandeling en zij hebben niet gevraagd om in zulke situaties geboren te worden maar moeten er wel elke dag mee leven! Hoog tijd dat er iets gebeurt want het is al vijf na twaalf. Luister wat meer naar mensen die er elke dag mee te maken krijgen zoals de mensen van BZN De Stobbe!!!!! Zij kennen de noden van de gezinnen en de kinderen als de beste.
Nog heel veel moed aan deze mensen en hopelijk worden zij niet moedeloos.